Hollands Dagboek de integere man Jaap Weijerink
Jaap Weijerink (37) is hoogleraar complexe besluitvormingsvraagstukken aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Hij heeft zich gespecialiseerd in draagvlakkunde. Als vakgroepvoorzitter ziet hij zichzelf meer als teamspeler dan als teamleider. Weijerink en zijn vriendin Jutta hebben twee kinderen, Ivar en Anoeska
Woensdag 18 september Woensdag is altijd de parel van de week want mijn teamdag optima forma. Deze dag staat in het teken van voortdurend overleg en samenwerken: het is het mooiste wat er is. Het samen met anderen de schouders ergens onder zetten, om dan vervolgens het uiteindelijke resultaat te zien als ons gezamenlijke resultaat: dat is voor mij samen-werken. Op de agenda van de vakgroepvergadering prijkt een aantal complexe knopen die doorgehakt moeten worden. We moeten kiezen waar we de prioriteiten gaan leggen. Door met elkaar intensief in debat te gaan, slagen we erin een gezamenlijke koers uit te stippelen. 't Geeft gewoon een goed gevoel om dat als groep te doen. Een groep met een grote luisterbereidheid naar elkaar toe. Jasmina de vakgroepsecretaris behoedt ons voor een aantal lelijke valkuilen op het vlak van de formele regels. Soms denk ik wel'ns: wat moet er van ons worden zonder deze altijd alerte kracht? Nu nog de acties vertalen in impulsen voor intelligente oplossingen. Ik ben ervan overtuigd dat individueel maatwerk een win-win-situatie voor ons allemaal haalbaar maakt. In de middag vergadert het bestuur van de synchroon zwemvereniging Samen waarvan ik voorzitter mag zijn. Het is een goede mogelijkheid om feeling met de dagelijkse praktijk van het gewone menselijke afstemwerk te houden. Het is iedere keer weer een genoegen na veel gespetter de neuzen in dezelfde richting te krijgen.
Donderdag 19 september Ik ben een van die gelukkigen die van zijn hobby zijn vak heeft gemaakt. Sinds mijn vroegste jeugd ben ik gefocust op het nemen van beslissingen in gezamenlijkheid. Met samenspel valt zoveel te bereiken, en draagvlak is hierbij de belangrijkste vitamine. Je voorkomt een hoop soesa als iets toch anders blijkt uit te pakken of tegenvalt: door die gezamenlijkheid hebben we immers allemaal even veel of weinig schuld. Soms zeg ik wel eens gekscherend dat het ook een groot nadeel heeft: zonder verwijten over en weer geen conflicten, en zonder conflicten helaas ook geen verzoeningsritueel! Maar dat alles wil beslist niet zeggen dat er geen plaats is voor goed bedoelde spontane individualiteit. Zo houd ik iedere dag bewust wat tijd vrij om voor mijn collega's op de gang koffie uit de automaat te halen. Zoiets creëert binding naar binnen. Het is vandaag Nationale Protestdag en we besluiten met z'n allen te gaan lunchen op het Cultuurplein waar alle wereldvlaggen in harmonie met elkaar wapperen. De opkomst voor de lunch is overweldigend positief. De vrolijkheid die overheerst bemoedigt een ieder met elkaar in dialoog te gaan. 's Avonds ga ik naar het koor. We gaan ons te buiten aan Fauré en ik stroom weer vol met energie voor de rest van de week. Als ik naar huis fiets, voelt het alsof als of ik er beslist nog geen vier lange werkdagen op heb zitten.
Vrijdag 20 september Ons vakgroepuitje staat ook dit keer weer in het teken van een gezamenlijke boomplantdag. We gaan dit jaar naar Uffelte waar het planten gecombineerd kan worden met een bezoek aan een stiltecentrum. Onze reis er naartoe gaat met de trein. De start via het Centraal Station van Rotterdam is een stukje wereld dat best eens met andere ogen bekeken mag worden. Het is één van de laatste plekken die intensief gebruikt worden door vele groepen zonder dat er één groep is die domineert. Aan zoiets zouden velen een voorbeeld kunnen nemen. Ik pleit er al jaren voor het Cultuurplein met alle wereldvlaggen te verplaatsen naar het Stationsplein. De dag verloopt zonder een onvertogen woord. Wat is het toch een feest om in zo'goed geoliede vakgroep complexe besluitvormingsvraagstukken te mogen werken.
Zaterdag 21 september Uitslapen is er niet bij, want er is werk aan de winkel. Het weekend staat in het teken van ons eigen bedrijf Optimalo dat Jutta en ik onlangs hebben opgericht. Optimalo begeleidt onder andere gemeenten, instellingen en bedrijven bij het opzetten van projecten waarbij het verwerven van draagvlak een voorwaarde is. Ik werk vandaag hard aan een offerte voor een opdracht tot procesbegeleiding bij een regionaal trainingscentrum voor congresdagvoorzitters. Zij willen gaan voor hun eerste ISO-certificaat. Het is onze taak ervoor te zorgen iedereen mee te krijgen in het processen en waar nodig hen een spiegel voor te houden. We stellen ons er al veel van voor om te mogen samenwerken met de enthousiaste mensen die wij inmiddels in de diverse gesprekken hebben leren kennen.
Zondag 22 september Eerst de website van Optimalo bijgewerkt met een aantal nieuwe FAQ's. Daarna hard gewerkt aan de laatste puntjes op de i van het Toolbook Draagvlakcommunicatie voor de centrale ondernemingsraad van een groot uitgeverijconcern. Morgen kan ook deze de deur uit. Ondanks de drukte tussen de bedrijven door toch nog tijd gevonden voor een bezoek aan de buurman van verderop die zijn verjaardag viert. Hij heeft het knap moeilijk met weer een jaar erbij, voelt zich niet echt feestelijk en zit een beetje te sippen. Zoiets stuit mij tegen de borst, en heb het daar op mijn beurt knap moeilijk mee. Altijd maak ik van mijn eigen verjaardag een feest! Het is een dag bij uitstek om omringd te zijn door vrienden, om met elkaar het feestgevoel te delen in de wetenschap dat in plaats van cadeaus zij hebben gestort voor het goede doel.
Maandag 23 september Ontwaak met een rotgevoel door het radiobericht over de vele files. De gedachte dat dit weer ten koste gaat van milieuruimte grijpt mij aan en kan mij maar niet loslaten. De middag staat in het teken van een wenskaart die wij sturen aan Marien Wijntjes. Zo maar, zonder een reden daarvoor te hebben, sturen we altijd op de eerste werkdag van de week spontaan een wenskaart naar een collega buiten de vakgroep. Altijd is er wel iets om iemand een hart onder de riem te steken of onze solidariteit tot uitdrukking te brengen. Het draagt ook op een prettige wijze bij aan binding naar buiten de vakgroep. We kozen voor Marien omdat hij ons vorig jaar bij de begrotingsbehandeling heeft gesteund. Volgens mijn oprechte overtuiging is niet wat je doet - en of dat wel of geen resultaat heeft - maatgevend. Wat ertoe doet is of je goedheid nastreeft en de intensiteit waarmee je dat met je eigen middelen (en misschien wel beperkingen; niemand is nu eenmaal volmaakt) doet. Het doet er niet toe dat de koffie die je spontaan voor je collega's haalt een voetbad heeft. Waar het om gaat is het gebaar. Zulke dingen verliezen we wel eens te vaak uit het oog. 's Avonds help ik dochter Anoeska met haar spreekbeurt over het nieuwe lezen. We surfen samen naar www.hetnieuwelezen.nl waar de uitgangspunten zonder poespas beschreven staan. Vooral de door het nieuwe lezen gepropageerde gelijkwaardigheid tussen lezer en schrijver spreekt mij aan.
Dinsdag 24 september Heerlijk, een dag zonder afspraken: moet ook kunnen. Ik begin wat later en krijg eindelijk eens de tijd om rustig bij te praten met Getty en Sylvia. Zij zijn de noeste werkbijen op ons secretariaat en vormen het cement van de vakgroep. Zij zitten er een beetje mee dat een collega in d'r uppie bloemen gekocht heeft voor een zieke collega. Natuurlijk, die bloemen zijn vast fantastisch, maar denken ze - en ik kan ze hierin helemaal volgen: had dat ook even met de anderen besproken, dan was die ruiker iets van ons allen voor die ander geworden. Het voordeel van zo'n dag zonder afspraken is ook dat je aan een concrete klus toekomt. Ik ga verder met het uitwerken van mijn advies voor het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijkrelaties om mentale opofferingsgezindheid lintjeswaardig te laten zijn. Veel mensen denken dag-in-dag-uit aan de maatschappelijke kernproblemen. Ik zie niet in waarom zij die zich daarin vrijwillig uitputten niet lintjeswaardig kunnen zijn. Laat hen ons tot voorbeeld zijn: we zouden eigenlijk allemaal minstens eenmaal per dag moeten denken aan een samenleving die bevrijd is van schrijnende kernissues maar met voldoende milieuruimte iets wat nu verre van is. Als ik daar zelf niet meerdere keren per dag aan denk, kan ik mijzelf niet meer met goed fatsoen in de ogen kijken. Het is een van de weinige dingen die ik van mijn medewerkers eis: leg jezelf van binnen opofferingsgezindheid op, maar loop er ook weer niet mee te koop. Na het avondeten samen met Jutta, zoon Ivar en dochter Anoeska, de vakantieplannen met elkaar besproken. Zoiets vind ik heel belangrijk om dat met z'n allen te doen. Op deze wijze leren we jonge mensen al op vroege leeftijd in gezamenlijkheid tot keuzes te komen. Het is ontroerend om te zien hoe we met z'n allen openstaan voor elkaar verlangens bij de zonbestemmingen.
Hollands Dagboek de integere man Jaap Weijerink